Saturday, March 17, 2012

Ξένος

Τι έκανες εκεί που σ’ ήυρα να γλιστράς,
σ’ εκείνο το στενό, κακόφημο σοκάκι
φορώντας ένα βρώμικο, παλιό tweed σακάκι
έχοντας απ’ το πρόσωπο σβήσει σκιές χαράς;

Ξεχνώ πότε σε γνώρισα και πότε περπατούσα
στα ίδια στενοσόκακα που σ’ ήυρα να κυλιέσαι.
Το φως έχεις καιρό να δείς και πλέον δε μιλιέσαι.
Ψάχνω για μέρες να σε βρω και άγνωστους ρωτούσα.

Δεν είσαι όπως σ’ ήξερα κι όπως σε φανταζόμουν.
Ρίχνει σκιά στα μάτια μου η θλιμμένη ύπαρξή σου
καθώς δεν έριξες νερό μες στο στερνό κρασί σου.
Δεν είσαι όπως σ’ ήξερα και όπως σε θυμόμουν.

Δεν ξέρω πια ποιός ήμουνα, ποιός είμαι, ποιός θα γίνω
ούτε κι εσένα ξέρω πια σε τούτη τη μαυρίλα.
Πατάς σε αίματα ξερά και σαπισμένα φύλλα.
Εδώ που σ’ ανακάλυψα, κάλλιο νεκρός να μείνω.

No comments:

Post a Comment