Saturday, April 7, 2012

Ορφέας

Ποιός είσαι και πώς χάθηκες
εσύ που έψαχνες την Ευριδίκη;
Τι έψαχνες στ’ αφώτιστα
εσύ που είσαι από άλλον κόσμο;

Δεν ξέρω τι σκεφτόσουνα
εσύ που χάραζες πορεία στο χάρτη.
Ποιός σου ‘στρωσε τα πέταλα
στη Γη που άφησες να καταρρεύσει;

Πετάς, λοιπόν, τα λόγια σου
βαθιά, σ’ ένα παλιό πηγάδι.
Δε σ’ άφησε ο κόσμος της
να τηνε αντικρίσεις.

Και τώρα στέκεις μοναχός
σ’ ενός γκρεμού το χείλος.
Κάποιος σου είπε «μην κοιτάς
και πέσει στο γκρεμό το δάκρυ».

Μην κλαις, Ορφέα, μη μιλάς
στο δρόμο για ό,τι χάνεις.
Είν’ οι θεοί διπρόσωποι
και το σκοτάδι εχθρός μας.

Μ’ ανάθεμα, είν’ ο έρωτας
ο πιο γλυκός μας φίλος.

No comments:

Post a Comment