Sunday, July 8, 2012

Πρώτο Φως

Δεν είναι πλέον καιρός για σφάλματα
μήτε γι’ αλήθειες είναι οι στιγμές.
Πάντα, σου λέω, ήξερα τι αποζητάς
από της μέρας το μυστήριο φως.

Εδώ που άλλοτε ήταν βαρύς χειμώνας
και πάγωνε η ψυχή σου σαν έσβηνες το φως,
τώρα κανείς δεν κάθεται για κρύο να μιλήσει
σ’ αυτή την άνοιξη, τη δίκαια, τη φωτεινή.

Νιώθεις τη ζέστη να κυλά στις φλέβες
που άλλοτες πλημμύριζαν με βρώμικο νερό
σαν βάλτος που ξεράθηκε κι έγινε η γης
γόνιμη, φιλική κι απέραντη.

Σ’ αυτό το άγιο άσμα θα ενδώσουμε
όχι από υποχρέωση
μα απ’ ανάγκη ιερή.

Να βλέπεις πια το φως και ν’ αγαπάς
κάθε ακτίνα, κάθε χρώμα.
Χωρίς να είσαι ασπρόμαυρη σκιά

που σέρνεται όταν κοιμάται ο ήλιος.

No comments:

Post a Comment