tag:blogger.com,1999:blog-37784383090815827292012-02-15T22:37:16.665-08:00Λυσέργιος Διεθυλαμίδηςhttp://www.blogger.com/profile/04871617097415602766noreply@blogger.comBlogger31100tag:blogger.com,1999:blog-3778438309081582729.post-14245359864962016062011-11-25T09:02:00.000-08:002011-11-25T09:02:42.756-08:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-WrM0UWs7EM4/Ts_JqDS8H8I/AAAAAAAAAEU/Uu9-ihgYYF8/s1600/books.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="150" src="http://4.bp.blogspot.com/-WrM0UWs7EM4/Ts_JqDS8H8I/AAAAAAAAAEU/Uu9-ihgYYF8/s200/books.jpg" width="200" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Ένα όμορφο, ήρεμο φθινοπωρινό απόγευμα μόλις πέρασε. Η ψύχρα του έχει περάσει βαθιά στο δέρμα μου, μα δε με νοιάζει. Και ναι, γύρισα εξοργισμένος! Θυμωμένος με κάθε πλευρά αυτής της καθημερινότητας του ανθρώπου της οικονομικής ύφεσης, όπου τον αναγκάζει να αλλάξει ακόμα και μάρκα στις τσίχλες που έπαιρνε απ' το περίπτερο... Όλα για μια μείωση των εξόδων. Σε κάθε ανασκαφή στην τσέπη μας θέλουμε να μένει τουλάχιστον το μισό απ' το ποσό με το οποίο ξεκινήσαμε.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Κι εδώ θα σας εξομολογηθώ την αμαρτία μου. Την αμαρτία που με θέλει να περνάω ώρες ολόκληρες βυθισμένος στη σκόνη ενός βιβλιοπωλείου. Σ' αυτή τη σκόνη που περιστασιακά ανακαλύπτουμε δαχτυλιές από πνεύματα περίεργα που κάποτε θέλησαν να αναζητήσουν κάποια αλήθεια - ή μύθο - μέσα στις χιλιάδες εκδόσεις.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Τέτοιος πειρασμός όταν είσαι ανάμεσα σε τέτοια αριστουργήματα... Και η ντάνα στα χέρια μου έφτασε το έξι. Η αναζήτηση δεν είχε τελειώσει, αλλά έμελλε να προσγειωθώ απότομα όταν οι λέξεις "πόσα έχεις πάνω σου" πέρασαν μέσα από το μυαλό μου σαν σκουριασμένη σαρανταπεντάρα σφαίρα. Κάνοντας λοιπόν μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να κρατήσω τα βιβλία ακίνητα με τον αντίχειρά μου, το δεξί μου ρουθούνι και το πτερύγιο του αριστερού αυτιού, κατάφερα να ψαρέψω από την τσέπη το τελευταίο πενηντάρικο. Πενήντα διαθέσιμα επομένως... Σειρά έχει η άθροισις του προσεχώς αποχαιρετισθέντος ποσού! Σαράντα-πέντε... Παρ' την κάτω τη ντάνα!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Θα έμενα και με πέντε στο χέρι! Κουφέτο! Η μάνα να το σκέφτεται να πάρει κάτι πρωτότυπο να μαγειρέψει κι εγώ να θέλω βιβλία... Παράταιρο. Τόσο παράταιρο όσο ο Τρότσκι δίπλα σε βιβλία του Μπλαίρ! Κι όμως τα ήθελα! Βιβλία ήταν γαμώτο! Όχι αναλώσιμα! Ε, στο τέλος λοιπόν έδωσα είκοσι-πέντε και πήρα τρία. Έπεσα θύμα της τσέπης μου κι έκανα έκπτωση ΚΑΙ σ' αυτό. ΟΜΩΣ ΟΧΙ ΚΥΡΙΟΙ ΑΓΓΛΟΦΩΝΟΙ ΕΚΔΟΤΙΚΟΙ ΟΙΚΟΙ!!! Δε θα κόψω εγώ το διάβασμα για χάρη σας ρε! Δύο πράγματα μας έχουν μείνει: η αξιοπρέπειά μας και η τέχνη! Ε, λοιπόν σ'αυτά χέρι δε θα βάλετε που να πουληθείτε στο διάολο!</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Θα αγοράζω γαλλικά απο 'δώ και πέρα ρε! Τουλάχιστον οι Γάλλοι δεν κάνουν την τέχνη βιομηχανία. Γιατί να μου τα δίνουν πέντε κι εσείς δεκαπέντε; Τι το διαφορετικό έχει το χαρτί σας και τα δικαιώματά σας παραπάνω απ' των άλλων; Εν τέλει δεν είναι στο χαρτί η διαφορά. Στον άνθρωπο είναι. Στον άνθρωπο και στην ατέρμονη δίψα του για χρήμα! Για παλιόχαρτα και μεταλλίκια που απομυζεί ακόμα και μέσω του πνέυματος.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Στο διάολο κι εσείς και το χαρτί σας. Σεβασμό στο πνεύμα.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Βιβλία σας δεν ξανααγοράζουμε. Τελεία.</span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">(Υ.Γ.: Κι όμως, θα ξανααγοράσουμε...)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3778438309081582729-1424535986496201606?l=edisonslamp.blogspot.com' alt='' /></div>Λυσέργιος Διεθυλαμίδηςhttp://www.blogger.com/profile/04871617097415602766noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3778438309081582729.post-54392997412614512712011-10-29T10:29:00.000-07:002011-10-29T10:29:56.687-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="" style="clear: both; text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;"></span></div><div style="text-align: left;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-KAJxbawm2UY/Tqw26dF3Q5I/AAAAAAAAAEM/ozFagwm_JSU/s1600/P1120240.JPG" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: left;"><img border="0" height="150" src="http://1.bp.blogspot.com/-KAJxbawm2UY/Tqw26dF3Q5I/AAAAAAAAAEM/ozFagwm_JSU/s200/P1120240.JPG" width="200" /></a>Καλώς ήρθατε στον εικοστό αιώνα! Καλώς ήρθατε στη χώρα όπου η αριστερά συγχέεται με τη δεξιά και μπορούμε με σχετική άνεση να μιλάμε για καπιταλοκομμουνιστές! Στη χώρα που στο όνομα του χρήματος γίνονται οι μεγαλύτερες θυσίες! Κι όμως, κάποτε δε συνιθίζαμε να υποκύπτουμε... Κι όμως, κάποτε ξέραμε τι γίνεται γύρω μας... Τώρα στέκουμε βουβοί θεατές που περιμένουν να τελειώσει η παράσταση χωρίς γρυ να έχουν καταλάβει απ' το έργο. Βλέπουμε την ίδια την ιστορία να γράφεται μπροστά στα μάτια μας - σε μαύρες σελίδες - κι όμως, το αγνοούμε επειδή δεν είναι ακόμα η ώρα να το συνειδητοποιήσουμε. Κυκλοφορεί η είδηση της εξάλειψης της "μεγαλύτερης ανθρώπινης απειλής" που απαντά στο όνομα αλ-Κάιντα και, ω του θαύματος, περνάει αμέσως στα αρχεία... Λαϊκές εξεγέρσεις παντού! Ζούμε ίσως μια από τις μεγαλύτερες οικονομικά ενδιαφέρουσες περιόδους και φυσικά όπου υπάρχει τέτοιο κρέας θα ορμήσουν τα όρνια μέχρι να εξαντληθεί. Η μαζικότερη πολιτική αστάθεια μέσα σε λίγους μήνες ξεσπά και ηγέτες απρόσιτοι και προστατευμένοι, είναι τώρα υπό συνεχή αναζήτηση από το ΝΑΤΟ και τα Ηνωμένα Έθνη. Οι ίδιες τους οι χώρες δέχονται με μεγάλη ευχαρίστηση να τους εκδώσουν - αν βρεθούν - και ο λαός παντού εξανίσταται! Όπου η πολιτική μέγγενη ήταν ήδη σφιγμένη, σφίχτηκε περισσότερο και όπου - φαινομενικά - δεν υπήρχε, εισήχθη με αντίστοιχη πίεση. Εθνικιστικά μηνύματα εκτοξεύονται από παντού! Οι άνθρωποι είναι τώρα διεθνείς πολίτες συνημμένοι στα όρια της χώρας τους (!) και όσο ο καιρός περνάει, η ανασφάλεια και η καχυποψία εδραιώνονται στη συνείδηση των πολιτών. Μέγιστη ευκαιρία για τους επαναστάτες του λόγου, τους αναρχικούς του facebook και τους απελευθερωτές των σαλονιών να δείξουν ότι "νοιάζονται" για την ελευθερία. Κι όμως, με τεράστια λύπη και βγαίνοντας απ' το γερό καβούκι μου όπου πια πάλιωσε και δε με προφυλάσσει όπως κάποτε, συνειδητοποιώ ότι τελικά η ελευθερία είναι όρος σχετικός. Κάθε μέρα ακούω ανθρώπους να μιλούν για επανάσταση και πείνα όταν αυτοί και βολεμένοι και χορτασμένοι είναι. Ανθρώπους που το μόνο που κάνουν στη ζωή τους είναι να καταλύουν κάθε κρατικό θεσμό και να ισοπεδώνουν όλη την πολιτική απλά και μόνο επειδή είναι cool! Οι ίδιοι άνθρωποι νομίζουν ότι ο Μαρξ ήταν σχεδιαστής μόδας και ο Χίτλερ νεόπλουτος κοινωνικός... Κι όμως, η επανάσταση είναι μία κρήνη από την οποία αστείρευτα αναβλύζει καθάριο κι αμόλυντο νερό. Κανείς δεν πίνει από εκεί πια... Όλοι προτιμούν τα καλά μπουκαλάκια του κατεστημένου και το σίγουρο φαΐ που τους προσφέρει η κοινωνία. Όμως ξεχνάμε την αρχή της επίκτητης ελευθερίας. Εξοστρακίζουμε στη λήθη τους αγώνες μιας παλιότερης εποχής και απλά αλλάζουμε πλευρό στο πουπουλένιο στρώμα μας που κάτω απ' τα σκεπάσματα είναι βαμμένο μ' αίμα! Αφήστε λοιπόν όλοι σας τα αναπαυτικά μαξιλάρια και τις βολικές καρέκλες κι ελάτε όλοι μαζί, σαν μία δύναμη, να δηλώσουμε την παρουσία μας. Κάθε ψυχή μαζί μας, είναι +1 ψυχή στην αναζήτηση για αυτή την ουτοπική ελευθερία, που κι όμως αξίζει να κυνηγήσουμε! Από εμάς εξαρτάται, αδέλφια!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3778438309081582729-5439299741261451271?l=edisonslamp.blogspot.com' alt='' /></div>Λυσέργιος Διεθυλαμίδηςhttp://www.blogger.com/profile/04871617097415602766noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3778438309081582729.post-30606288890143874322011-10-29T09:50:00.000-07:002011-10-29T09:57:53.355-07:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="clear: both; text-align: left;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-GWxkd3XrVMw/Tqwvj0WVPcI/AAAAAAAAAD8/7weCJCFTAYo/s1600/001.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-GWxkd3XrVMw/Tqwvj0WVPcI/AAAAAAAAAD8/7weCJCFTAYo/s320/001.jpg" width="257" /></a><span style="font-family: Arial, Helvetica, sans-serif;">Καλώς ξεκινήσαμε και ευτυχώς προχωρούμε! Αγνοώντας κάθε ντουβάρι που πέφτει δεξιά μας κι αριστερά μας, συνεχίζουμε να περπατάμε. Είτε μας ρίχνουν σφαίρες είτε μας κυνηγούν σαν βρωμερές κατσαρίδες. Ο λόγος είναι λόγος! Νότες, λέξεις, προτάσεις, πεντάγραμμα... Κι εμείς είμαστε άλλοτε ακροατές κι άλλοτε αναγνώστες και καλούμαστε να ρίξουμε WD-40 στα σκουριασμένα μας γρανάζια, μήπως και λειτουργήσει ο μηχανισμός. Βρίσκουμε σαν άνθρωποι έναν φίλο στο σκοτάδι. Λίγο ποτό, λίγη μουσική, λίγο έρωτα και ό,τι καταλαβαίνουμε απ' τις σκιές. Καλώς μας ήρθατε λοιπόν. Φορέστε τα καλά σας κι ελάτε μαζί να χορέψουμε σ' αυτό τον έξαλλο ρυθμό της ζωής. Είτε μονόχρωμη είτε πολύχρωμη είναι η δική μας ζωή! :)</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3778438309081582729-3060628889014387432?l=edisonslamp.blogspot.com' alt='' /></div>Λυσέργιος Διεθυλαμίδηςhttp://www.blogger.com/profile/04871617097415602766noreply@blogger.com0