Saturday, September 15, 2012

Sunday, July 8, 2012

Πρώτο Φως

Δεν είναι πλέον καιρός για σφάλματα
μήτε γι’ αλήθειες είναι οι στιγμές.
Πάντα, σου λέω, ήξερα τι αποζητάς
από της μέρας το μυστήριο φως.

Εδώ που άλλοτε ήταν βαρύς χειμώνας
και πάγωνε η ψυχή σου σαν έσβηνες το φως,
τώρα κανείς δεν κάθεται για κρύο να μιλήσει
σ’ αυτή την άνοιξη, τη δίκαια, τη φωτεινή.

Νιώθεις τη ζέστη να κυλά στις φλέβες
που άλλοτες πλημμύριζαν με βρώμικο νερό
σαν βάλτος που ξεράθηκε κι έγινε η γης
γόνιμη, φιλική κι απέραντη.

Σ’ αυτό το άγιο άσμα θα ενδώσουμε
όχι από υποχρέωση
μα απ’ ανάγκη ιερή.

Να βλέπεις πια το φως και ν’ αγαπάς
κάθε ακτίνα, κάθε χρώμα.
Χωρίς να είσαι ασπρόμαυρη σκιά

που σέρνεται όταν κοιμάται ο ήλιος.

Monday, July 2, 2012

Επίσκεψη

Σ’ αυτό το σπίτι μια μέρα θα γυρίσω
σαν επισκέπτης σε αυτόν τον τόπο
κι η μυρωδιά από νέφτι θα ξυπνάει την ψυχή μου
– θαμπές εικόνες ζωντανών ανθρώπων.

Μόνος θα σέρνομαι έξω στην αυλή
και τα ψηλά ξερόχορτα θα πνίγουν τη φωνή μου
εκεί που πάταγα άλλοτε ξυπόλητος
και τώρα με τρυπούν τ’ αγκάθια.

Δε θα με νοιάζει αν έχασα ένα κουτί τσιγάρα
– το τελευταίο που μου ‘μενε στην τσέπη –
ούτε αν έσβησε η φωτιά στο τζάκι.
Άλλες φωτιές, χειρότερες, με καίνε.

Αλήτες είμαστε που αψηφούν το χρόνο
κι οι λέξεις μας δεν πιάνουν στο χαρτί
και οι φωνές μας είν’ αταίριαστες
σαν νόμιμη παραφωνία.

Κι άμα μας έπνιγαν χιλιάδες σκέψεις,
ήταν για ‘μας φεγγάρι το πρωί
και σε μια κούπα ζεστό καφέ
κρύβαμε κάθε όνειρο απάνω στις φουσκάλες.

Δεν ήταν ο αέρας που μας πάγωνε
μήτε το χιόνι από μέρη μακρινά,
παρά μονάχα τρέμαμε κάθε πικρή αλήθεια

που έπεφτε στα πόδια μας κι εμείς της δίναμε το χέρι.

Friday, June 8, 2012

Το Δεξί Χέρι

Δώσε μου το χέρι το δεξί σου.
Αυτό που κράταγε μιας εποχής το νήμα,
αυτό που της ψυχής σου σ’ ονομάζει θύμα
και πλέον δεν αφήνεται να σηκωθεί στ’ αστέρια,
μόνο χυτεύει άλυσους και σιδηρά μαδέρια.

Δώσε μου το χέρι το δεξί σου.
Να σ’ οδηγήσω κάπου, να υπάρχει ήλιος,
κάπου που θα ‘βρισκε το φως του η υφήλιος,
να δουν’ οι ακτίνες του σημάδια των κορμιών μας,
να μη μολύνουν την ψυχή οι ανάσες των εχθρών μας.

Δώσε μου το χέρι το δεξί σου.
Αυτό που πάντα άγγιζε το μέρος της καρδιάς
όταν το γέλιο ρούφαγε ετούτη η πεδιάς.
Εμείς ολόγυμνοι απ’ το χρόνο ξεχασμένοι
κι η ζέστη των κορμιών αρμονικά δεμένη.

Saturday, April 7, 2012

Φοβάμαι

Τι έκανες εκεί που σ’ ήυρα να γλιστράς,
σ’ εκείνο το στενό, κακόφημο σοκάκι
φορώντας ένα βρώμικο, παλιό tweed σακάκι
έχοντας απ’ το πρόσωπο σβήσει σκιές χαράς;

Ξεχνώ πότε σε γνώρισα και πότε περπατούσα
στα ίδια στενοσόκακα που σ’ ήυρα να κυλιέσαι.
Το φως έχεις καιρό να δείς και πλέον δε μιλιέσαι.
Ψάχνω για μέρες να σε βρω και άγνωστους ρωτούσα.

Δεν είσαι όπως σ’ ήξερα κι όπως σε φανταζόμουν.
Ρίχνει σκιά στα μάτια μου η θλιμμένη ύπαρξή σου
καθώς δεν έριξες νερό μες στο στερνό κρασί σου.
Δεν είσαι όπως σ’ ήξερα και όπως σε θυμόμουν.

Δεν ξέρω πια ποιός ήμουνα, ποιός είμαι, ποιός θα γίνω
ούτε κι εσένα ξέρω πια σε τούτη τη μαυρίλα.
Πατάς σε αίματα ξερά και σαπισμένα φύλλα.
Εδώ που σ’ ανακάλυψα, κάλλιο νεκρός να μείνω.

Ορφέας

Ποιός είσαι και πώς χάθηκες
εσύ που έψαχνες την Ευριδίκη;
Τι έψαχνες στ’ αφώτιστα
εσύ που είσαι από άλλον κόσμο;

Δεν ξέρω τι σκεφτόσουνα
εσύ που χάραζες πορεία στο χάρτη.
Ποιός σου ‘στρωσε τα πέταλα
στη Γη που άφησες να καταρρεύσει;

Πετάς, λοιπόν, τα λόγια σου
βαθιά, σ’ ένα παλιό πηγάδι.
Δε σ’ άφησε ο κόσμος της
να τηνε αντικρίσεις.

Και τώρα στέκεις μοναχός
σ’ ενός γκρεμού το χείλος.
Κάποιος σου είπε «μην κοιτάς
και πέσει στο γκρεμό το δάκρυ».

Μην κλαις, Ορφέα, μη μιλάς
στο δρόμο για ό,τι χάνεις.
Είν’ οι θεοί διπρόσωποι
και το σκοτάδι εχθρός μας.

Μ’ ανάθεμα, είν’ ο έρωτας
ο πιο γλυκός μας φίλος.

Sunday, March 18, 2012

Σκίτσο

Μια μέρα όμορφη, όπως αυτή η μέρα
φίλοι αγαπητοί θα μαζευτούνε
κι ανάμεσα στα γέλια τους μπορεί και να σκεφτούνε
πως ίσως κάπου βρίσκομαι τριγύρω στον αέρα.

Στο επίκεντρο θα βρίσκομαι ετούτης της παρέας
και θα κοιτάζω ήσυχος τον ήλιο που ιδρώνει
όπως θα καθρεφτίζεται στο σκαλιστό μαόνι
με συνοδεία μουσικής βυζαντινής μοιραίας.